Cös’o l’é o zenéize
O zenéize a l’é ‘na léngoa indoeoröpêa romànza da ràmma “gàllo-itàlica”. A l’é stæta unn-a de-e tànte léngoe parlæ in Itàlia e ‘n particolâre ‘nta Serenìscima Repùbrica de Zêna. O l’é parlòu ànche inte l’ìzoa da Sardégna, inti pàixi de Carlofòrte e a Cadazédda da-a magiorànsa di figeu.

Percöse parlâ in zenéize?
O zenéize a l’é stæta ‘na léngoa parlâ da milioìn de persónn-e: no gh’é raxón, ancheu, pe no adêuviâla cómme léngoa moæ.
Niâtri dovémmo voéi parlâ zenéize pe ‘na raxón de identitæ: a çiviltæ de zenéize a gh’à ‘na grànde stöia e a l’é stæta fæta da gréndi òmmi. Se parlémmo zenéize, alôa gh’émmo ascì a conceçión d’apartegnî a sta grànde e gloiöza tæra.

Cöse gh’émmo da fâ
Bezéugna che parlémmo sénpre in zenéize, figeu conpréixi. Dovémmo insegnâghe che o zenéize a l’é ‘na léngoa antîga: a léngoa di nòstri poæ! O zenéize o l’à ‘n méuggio de paròlle pigiæ da-e âtre léngoa ascì, prezénpio néssa, pèrsega, articiòcca, baxaicò.
Nìnte paròlle aröbæ de l’italiàn!
Sôlo ‘nte sta mainêa a nòstra léngoa a poriâ sorvevîve. E niâtri o voémmo!

Lascémmo e diferènse
No càngia goæi dî vòtta ò òtta, paròlla ò pòula, ti ti veu ò ti t’eu. E alôa no ghe pensémmo!
A mæxima léngoa grêca antîga a l’êa bén bén despægia quànde se cangiâva de çitæ, ma ògnidùn o parlâva inta seu léngoa. Bén, fémmo coscì anche niâtri!
Ognidùn o pàrle cómm’o l’é bón sénsa stâ a miâ e diferènse.